Kto nie ma, nie płaci

Centralnymi postaciami w sztuce „Kto nie ma, nie płaci” (Non si paga! Non si paga!, 1974) są dwie zaprzyjaźnione pary małżeńskie.

Mężowie pracują w fabryce, żony prowadzą domy. W tle - widmo masowych zwolnień, rosnące ceny żywności, czynszu i transportu. Wszystko to powoduje, że ludzie wchodzą w konflikt z prawem. Okazja czyni złodzieja, a kradzież wydaje się jedynym rozsądnym rozwiązaniem sytuacji, zwłaszcza, że „inni robią to samo”.

Zderzenie serii zabawnych scenek z ostrą wymową społeczną tej historii daje efekt satyryczny. Jednocześnie skłania do zwrócenia uwagi na problemy pracy i kapitału.